YOU CAN NEVER HAVE TOO MANY BOOKS

Recenzja: Perswazje - Jane Austen

2011-08-31T20:11:00.000+02:00

Perswazje - Jane Austen
Wydawnictwo i data: Świat Książki, 2007r

Ocena: ***

Opis wydawnictwa:

Ostatnia powieść lubianej autorki angielskiej, opublikowana już po jej śmierci. Bohaterką jest Anna Elliot, niezależna i szlachetna młoda panna. Nie znajdziemy tu wstrząsających wydarzeń, poznamy natomiast losy i charaktery subtelnie i trafnie opisanych postaci; przede wszystkim zaś będziemy świadkami rozwoju uczuć bohaterki, która osiąga dojrzałość i szczęście dzięki przyjaźni z dwiema niezwykłymi kobietami, udowadniając swoim zachowaniem, że mężczyźni i kobiety są w istocie równi.

Moja recenzja:

Jane Austen to angielska pisarka żyjąca na przełomie XVIII i XIXw. Zasłynęła powieściami obyczajowymi, w których skupiała się głównie na uczuciach, ukazując życie wyższych klas. Najbardziej znanym dziełem autorki jest oczywiście Duma i Uprzedzenie, skupiająca się na mylności pierwszego wrażenia, o której pisałam na tym blogu dość niedawno. Zachęcona lekkim językiem i humorem tego dzieła, a także namowami mojej koleżanki postanowiłam sięgnąć po następną książkę Jane - Perswazje.

Książce tej nie można odmówić dużej zawartości merytorycznej. Pani Austen prezentuje nam zasady panujące w jej czasach, tworząc poradnik „Jak wyjść za mąż w XIXw”. Niestety, miałam wrażenie, że wiele wątków jest bardzo podobnych do tych z „Dumy i Uprzedzenia”, co trochę mnie zniechęciło, no bo po co czytać dwa razy o tym samym? Ale chyba na tym kończą się podobieństwa tych dwóch dzieł.

Mając w pamięci żywe dialogi, humor i przyjemny styl Dumy i Uprzedzenia, zupełnie nie przypuszczałam, że czytanie Perswazji będzie dla mnie taką męką. Z trudem zmuszałam się do skupienia, gdyż podczas lektury nie mogłam przenieść się w myślach do świata bohaterów. Błądziły one zupełnie gdzie indziej, wracając raz po raz do książki z nasuwającym się pytaniem „o czym ja właściwie czytam?” Powieści brakowało dynamiki – przeważającą ilość treści stanowiły długie opisy, zanudzające czytelnika. Wyglądało to jak szkic powieści, który należałoby jeszcze dopracować.

Tym, co podobało mi się w Perswazjach były postacie – bardzo przerysowane, (no bo jeśli ktoś ma być egoistą to musi być nim do szpiku kości) ale sympatyczne. Każda z nich ma swój własny charakter, który motywuje jej działania. Czytelnik ma też możliwość zżyć się z nimi, poprzez rozległe opisy uczuć, zawarte na łamach książki.

Kompletnie nie wiem, co jeszcze mogę napisać na temat tej książki, bo już widzę jak naciągane są moje powyższe słowa. Może jestem za młoda, na książki psychologiczne, więc polecam Perswazje starszym czytelnikom. We mnie nie wywołały one żadnych głębszych uczuć.

Ocena: 5,9/10

Recenzja:Nieuchwytny książę– Julie Anne Long

2011-08-25T12:55:00.000+02:00

Nieuchwytny książę– Julie Anne Long

Wydawnictwo i data : Amber 2008-08-07

Ocena: * *

Opis wydawnictwa:

Ryzykowna ucieczka i zniewalające uczucie w powieści nowej gwiazdy romansu historycznego Connor Riordan, książę Dunbrooke, gardzi życiem arystokraty. Dlatego ukrywa swoją prawdziwą tożsamość i pracuje jako stajenny w posiadłości zamożnej rodziny szlacheckiej. Jednak gdy Rebeka, siedemnastoletnia córka pracodawców, ma wbrew swej woli wyjść za mąż i prosi go o ratunek, Connor pomaga jej po kryjomu opuścić rodzinny dom. Szybko okazuje się, że nie tylko Rebeka, ale i książę musi przed kimś uciekać...

Recenzja:

Romans historyczny to zdecydowanie coś dla mnie. Przynajmniej tak myślałam, bo, choć historia moją pasją nie jest, połączenie romansu z odrobiną wiedzy wydało mi się interesujące. Julie Anne Long ma na swoim koncie niejedną książkę tego typu, wydawałoby się więc, że powieść zaprezentuje wysoki poziom, zarówno pod względem fabuły jak i języka. Niestety, jak okazało się już po kilkunastu stronach, „Nieuchwytny książę” całkowicie nie spełnił moich oczekiwań.

Weźmy na przykład sposób prezentowania całej, oklepanej i banalnej, historii, wybrany przez autorkę. Otóż książka napisana jest tak, jakby pani Long dostała limit słów. Całość czyta się szybko, co okropnie denerwuje, gdyż przywodzi na myśl oglądanie przewijanego filmu. Nie ma miejsca na delektowanie się akcją, ponieważ przemija zanim jeszcze zdąży rozkręci się na dobre. Pożywki dla wyobraźni książka także nie daje – brak w niej jakichkolwiek opisów, choćby najkrótszych. Bardzo mi tego brakowało.

Język, jaki wybrała J. A. Long, zupełnie nie pasuje do stylu powieści. Ma być to w końcu powieść historyczna, więc wymaga włożenia odrobiny trudu w charakteryzację. Autorka zupełnie się tym nie przejęła stosując kolokwialne wyrażenia, zupełnie nie pasujące do treści. Mało tego, wszystko co czytamy wydaje się sztuczne, począwszy do dialogów, kończąc na wstawkach narratora.

Zawartość merytoryczna książki jest mała, o ile istnieje. Przypominam sobie Dumę i Uprzedzenie, wydaną w 1813 roku, która doskonale prezentuje życie ludzi w XIXw. Wiadomo, Jane Austen miała łatwiej - żyła w tych czasach, ale skoro pani Long pokusiła się o opisanie historii, której akcja dzieje się w 1820r., wymagałoby to przeczytania, choćby w Internecie, o ówczesnych zwyczajach. Czytając tą książkę miałam wrażenie, że bohaterowie pochodzą z dużo późniejszych czasów. Niestety, na ich temat, także nic miłego nie mogę powiedzieć -byli zupełnie bez wyrazu.

Podsumowując, nie polecam książki osobom szukającym rozrywki na wyższym poziomie. Wymagający czytelnicy będą się przy tej lekturze zwyczajnie nudzić. Jednak jeśli ma się ochotę na zwykłą opowiastkę, którą czyta się szybko i bezmyślnie, uważam, że „Nieuchwytny Książę” spełni swoją rolę.

Ocena: 4,4 /10

Recenzja: Bez mojej zgody – Jodi Picoult + Po wakacjach + wymiana

2011-08-20T19:21:00.001+02:00

Witajcie!

Ja już po wakacjach, czyli ze stałym dostępem do internetu. Z nowym zapałem wracam do recenzowania książek i komentowania postów na waszych blogach. :D

Bez mojej zgody – Jodi Picoult

Wydawnictwo i data : Prószyński i S-ka 2009,

Ocena: * * * * *

Opis wydawcy:

Annie nic nie dolega, a mimo to żyje tak, jakby była obłożnie chora. W wieku trzynastu lat ma już za sobą niejedną operację, wielokrotnie oddawała krew, żeby utrzymać przy życiu swoją starszą siostrę Kate, która we wczesnym dzieciństwie zapadła na białaczkę. Annie została poczęta w sztuczny sposób, tak aby jej tkanki wykazywały pełną zgodność z tkankami siostry. Aż do tej pory akceptowała tę życiową rolę. Teraz Annie, wzorem większości nastolatków, zadaje sobie pytania dotyczące tego, kim jest naprawdę. Różnica pomiędzy nią a większością nastolatków polega na tym, że przez całe życie postrzegano ją wyłącznie przez pryzmat siostry i tego, co dla niej robi. Annie dojrzewa do podjęcia decyzji, która dla wielu osób byłaby nie do pomyślenia, decyzji, która podzieli jej rodzinę, a dla ukochanej siostry będzie wyrokiem śmierci.

Moja recenzja:

Nie policzę, ile razy krzyczałam na siostrę, że zabrała mi coś bez pytania – bez mojej zgody. Czasem były to nic nieznaczące kredki spoczywające na dnie szafy, a czasami zabierała rzeczy ważniejsze, które miały dla mnie znaczenie sentymentalne. Mogę przypomnieć sobie jaka ogarniała mnie złość, gdy znajdywałam je w jej pokoju. A teraz myślę sobie o bohaterce powieści Jodi Picoult – Annie, która swojej siostrze oddawała wszystko – posunę się nawet do stwierdzenia, że poświęcała swoje życie. Mogłoby się wydawać, że pomoc najbliższych jest w rodzinie czymś naturalnym, ale co jeśli jest ktoś nas do niej zmusza. Czy można prosić kogoś o wyniszczanie własnego organizmu, poddawanie się licznym operacjom, zabiegom, w celu podtrzymania przy życiu innej osoby? To pytanie stanowi główny temat książki „Bez mojej zgody”, do której przeczytania, postaram się was zachęcić.

Anna – główna bohaterka – została urodzona w wyniku zapłodnienia In-vitro. Jednak jej rodzice nie zdecydowali się na taką metodę ze względu na bezpłodność – była to jedyna możliwość otrzymania dawcy allogenicznego, mogącego uratować życie ich ukochanej córeczki- Kate - cierpiącej na białaczkę. Dziewczynka od pierwszego dnia swojego życia, walczyła ze śmiercią swojej siostry, oddając jej krew, stając się dawczynią szpiku. Nie protestowała. Żyła w przekonaniu, że tak trzeba – z resztą to właśnie słyszała od swojej mamy. Jednak, w końcu, Anna buntuje się. Właśnie wtedy, gdy oddanie nerki jest jedyną możliwością uratowania starszej siostry, postanawia iść do sądu w celu odzyskania władzy nad swoim ciałem. Nie chce już, aby jej organy stanowiły „części zamienne” dla organizmu Kate. I tu pojawia się pytanie, które przytoczyłam wcześniej. Czy miała do tego prawo? Czy nie jest to wydawanie wyroku śmierci na siostrę?

„Bez mojej zgody” to doskonały dramat psychologiczny. Książka została skonstruowana z fragmentów przemyśleń członków rodziny Fitzgeraldów oraz innych osób zamieszanych w sprawę Anny. Wszyscy oni bronią swoich własnych stanowisk w tej sprawie, będąc świadomym, że niezależnie od decyzji stracą jedną córkę. Bohaterowie cechują się różnorodnymi charakterami, idealnie skonstruowanymi, które stanowią podstawę ich wyborów. Szczególnie zachwyciło mnie kreowanie charakteru Anny. Jodi Picoult idealnie ukazała małą, zagubioną dziewczynkę, która stara się przedwcześnie wejść w życie dorosłych. Nie pominęła jej dylematów, czy słabości, dzięki czemu dziewczyna wydaje się bardzo realistyczna. Dzięki przedstawieniu historii z różnych perspektyw, autorka zachowuje całkowitą bezstronność, pozostawiając podjęcie decyzji samemu czytelnikowi.

Wielu z was może pomyśleć, że jest to książka przytłaczająca – z resztą ja sama czegoś takiego się spodziewałam i po części tak właśnie było. Czuję, że moim obowiązkiem jest poinformować was, iż mimo trudnego tematu, powieść niesie wiele nadziei oraz daje nam temat do codziennych przemyśleń. Napisana łatwym językiem, zawiera w sobie wiele pożytecznej treści, którą warto poznać.

Podsumowując, dużo słyszałam o książkach Jodi Picoult i były to pochlebne opinie. Czytając początek „Bez mojej zgody” myślałam, że moje wymagania były zbyt wygórowane, ale już po pięćdziesiątej stronie, moje zdanie uległo diametralnej zmianie. Już dawno nie czytałam tak wyśmienitej książki, dopracowanej od początku do końca, od której trudno się oderwać. Bez wahania stawiam 10/10 i zachęcam do czytania!

Ocena: 10/10

***
WYMIANA.

Hej! Chciałabym wymienić następujące książki:

Wyznania zakupoholiczki - Sophie Kinsella
Au Pair 1 i 2 część - Melissa de la Cruz (jako jedna książka)

KSIĄŻKI SĄ W DOBRYM ST

ANIE - WYSTĘPUJĄ NA NICH NORMALNE ŚLADY UŻYTKOWANIA.

na:

Dowolną pozycje Nicholasa Sparksa (oprócz Jesiennej Miłości, I wciąż ją kocham oraz Na Zakręcie )
Dowolną pozycję Jodi Picoult (oprócz bez mojej zgody)
Dowolną pozycję Carlosa Ruiza Zafrona
Dowolną pozycję z tej listy ->http://lubimyczytac.pl/polka/147623/chce-przeczytac/miniatury
Inną pozycję, zaproponowaną mailem, która mi przypasuje.

Warunki wymiany:

Jeśli jesteś zainteresowany wymianą napisz do mnie na maila (tremilkaa@gmail.com) z informacją którą książkę chciałabyś otrzymać i propozycją innej książki do wymiany.Decyduje kolejność zgłoszeń (jeśli ktokolwiek się zgłosi :DD )
Jeśli chcesz się ze mną wymienić musisz posiadać bloga o tematyce książkowej, co najmniej od lutego 2011r.

Książki wyglądają następująco:

MOGĘ DOSŁAĆ WIĘCEJ ZDJĘĆ - NA ŻYCZENIE

Nie jestem zainteresowana sprzedażą tych książek - jedynie wymiana wchodzi w grę. Jeśli nie znajdę tu chętnego na wymianę, książki trafią do biblioteki.

Recenzja: Julia– Anne Fortier

2011-07-26T19:20:00.000+02:00

Julia– Anne Fortier

Wydawnictwo i data : Świat Ksiązki 2010-04-21

Ocena: * * * * *

Opis wydawnictwa:

Skrzyżowanie thrillera historycznego i współczesnego romansu - łącząca zagadkę a la Dan Brown z humorem i wdziękiem „Zakochanego Szekspira”. Młoda Amerykanka Julia dowiaduje się, że jest krewną innej, średniowiecznej Julii, pierwowzoru bohaterki Szekspira. W Sienie czeka też na nią dziwny spadek, pozostawiony przez zmarłą matkę. Podczas pobytu we Włoszech, Julia pozna rodzinną tajemnicę i prawdziwe losy swej imienniczki, stanie w obliczu śmiertelnego niebezpieczeństwa i zakocha się... Lekka, błyskotliwa, trzymająca w napięciu lektura.

Moja recenzja:

Nawet nie wiecie, jak bardzo cieszę się, że mam tu dostęp do Internetu. Nie dlatego, że mogę sprawdzić facebooka, maila i zagłębić się w niezwykle interesujących informacjach na Pudelku (bez obaw - nie robię tego), ale ponieważ po przeczytaniu jednej z moich wakacyjnych lektur , czuję, iż muszę wam o niej opowiedzieć.

„Julia” zaczyna się w momencie, gdy głównej bohaterce – Julii czy jak kto woli Giullietcie- umiera ukochana ciotka. Na pierwszy rzut oka oklepane rozpoczęcie, szczególnie gdy kilka stron później, dowiadujemy się, że jedyne co zostawiła dla swojej podopiecznej to klucz do skrytki, znajdującej się w Sienie. Nie ma w niej jednak skarbu i kiedy czytelnik dochodzi do tego momentu w powieści, jego nastawienie diametralnie się odmienia.

Tajemnica łącząca wszystkie rozdziały tej książki przyprawiła mnie o niemałe emocje. Podczas czytania, dosłownie czułam szczęście bohaterki, czy jej strach. Każdej następnej stronie towarzyszyła rosnąca ekscytacja, szczególnie gdy zbliżałam się do końca powieści. Nie zastanawiałam się nawet nad samodzielnym rozwiązaniem zagadki, gdyż pragnęłam, aby autorka prowadziła mnie ulicami Sieny, ujawniając coraz większą ilość szczegółów. Rozwiązanie, które nastąpiło na samym końcu książki, nie rozczarowało mnie, ale także nie mogę nazwać go wybitnym czy niestandardowym. Był to jednak mały minus, który praktycznie nie wpłynął na ostateczną ocenę książki.

Konstrukcja powieści, która obejmowała ‘przeskoki’ pomiędzy Sieną za czasów Romea i Julii, a tą współczesną, wyjątkowo przypadła mi do gustu. Czytanie „prawdziwej” historia kochanków z dzieła Szekspira było świetną zabawą, szczególnie, że z natury jestem wielką romantyczką. Zdecydowanie, samo połączenie dwóch odrębnych i tak odległych w czasie, historii było trudnym zadaniem, z którym autorka poradziła sobie wyjątkowo dobrze.

Sama fabuła składa się z wielu zwrotów akcji i w niejednym momencie porządnie zaskakuje. Choć wydarzenia, które dzieją się w czasie współczesnym stanowią podstawę książki, bardziej podobały mi się te z 1340r. Opisy zawarte w tym dziele, choć nie były długie, zachęciły mnie do odwiedzenia Sieny, oraz stanowiły niesamowita pożywkę dla mojej ogromnej wyobraźni. (ciągle mam w myślach te wąskie uliczki i chłopaków na motorach :D )

Od dawna nie czytałam książki, która idealnie spełniałaby wszystkie wymagania czytelnika. Anne Fortier stworzyła dzieło, od którego nie sposób się oderwać, łączące w sobie odrobinę prawdziwej historii ze szczegółowo dopracowaną fikcją. Muszę przyznać, że gdyby ktoś opowiedział mi historię Romea i Julii w ten sposób, uwierzyłabym bez wątpienia. (oczywiście zakładając, że nie przeczytałabym Szekspirowskiej wersji).

Ostateczna ocena: 9,6/ 10

***

Jak tam wakacje?

Wybaczcie, że notka bez formatowania, ale nie mam zbyt dużo czasu :D I przepraszam, że nie komentuje waszych recenzji, ale nie mam tu nieograniczonego dostępu do komputera.

Czy kiedy nawiązywaliście wspołpracę z wyd. Otwartym też musieliście podpisywać umowę?

Recenzja: Martwy aż do zmroku – Charlain Harris

2011-07-12T13:26:00.000+02:00

Martwy aż do zmroku – Charlain Harris

Seria: Cykl Sookie Stackhouse

Wydawnictwo i data: Mag Wydawnictwo 2009-07-29

Ocena: * * *

Opis wydawnictwa:

Pierwszy tom najsłynniejszej serii o wampirach, na podstawie którego powstał kultowy serial CZYSTA KREW. Sookie pracuje jako kelnerka w małym miasteczku w Luizjanie. Rzadko chadza na randki, gdyż jej dar czytania w ludzkich umysłach zniechęca mężczyzn. Pewnego dnia pojawia się jednak Bill, jest wysoki, ciemnowłosy i przystojny, a Sookie nic nie "słyszy” w jego umyśle. Wydaje się idealnym chłopakiem dla kelnerki. Tyle, że Bill jest wampirem, a w okolicy giną dwie dziewczyny. Zaczyna się polowanie na wampiry

Moja recenzja:

Pierwszy raz spotkałam się z połączeniem kryminału i fantastyki, więc od samego początku nastawiona byłam raczej pozytywnie. W dodatku świat, w którym wampiry są „normalne”, żyją wśród ludzi, którzy są całkowicie świadomi ich istnienia, mają własne bary, jeżdżą „wypasionymi” samochodami… Czyż nie brzmi to nadzwyczaj oryginalnie? Z ogromną chęcią zabrałam się za czytanie i chociaż spodziewałam się czegoś lepszego, książka i tak mnie nie zawiodła.

Zacznijmy od gorszej strony powieści. Ogromnie zmartwiła mnie stereotypowość, jeśli chodzi o wątek miłosny. Sooki, bohaterka pierwszoplanowa, która pełni rolę narratora, jest w pewnym sensie upośledzona. Przez to, wręcz idealnym partnerem, jest dla niej wampir. Niestety w Bon Temps, ciągle są one dyskryminowane, więc ich związek nie jest mile widziany. W dodatku, pojawia się też drugi chłopak zabiegający o jej względy, który także nie jest człowiekiem… Brzmi znajomo? Dla mnie całkiem jak fabuła Paranormal Romance.

A jeśli już mówimy o miłości to brakowało mi chemii między Billem a Sooki. Ich związek nie wzbudzał we mnie żadnych emocji. Był nijaki, choć na każdym kroku autorka podkreślała, jak bardzo się kochają. Może moja obojętność wynika z tego, że miłość nie była tutaj prosta i przyjemna, więc brakowało „słodkich” scen. Sama nie wiem.

Z drugiej strony, bardzo podobał mi się język opowieści – zarówno narracji oraz dialogów. Był żywy i przyjemny, przez co książkę czytało się bardzo szybko. Dialogi były lekkie, nie sposób było wyczuć w nich sztuczności, bardzo pasowały do wieku bohaterów. Nie było tu dłużyzn, akcja toczyła się dość sprawnie.

Na kreowanie wampirów autorka miała świetny pomysł i wykorzystała go bardzo dobrze. Są one przedstawione jako subkultura, której członkowie mają najróżniejsze charaktery. Niektórzy chcą upodobnić się do ludzi, inni wręcz przeciwnie. Zachowując stare przesądy (np. to że wampiry śpią w dzień) , autorka dodała książce odpowiedniego klimatu. Warto wspomnieć, iż mimo wynalezienia sztucznej krwi, wampiry ciągle żywią się na ludziach, lecz nie zabijają ich… Podobało mi się, że nie były one takie ugłaskane, a ich instynkty czasami brały górę.

Podsumowując, nie zaliczam tej książki do najlepszych jakie czytałam, ale zdecydowanie będzie ona świetną lekturą na plażę, szczególnie dla miłośników wątków kryminalnych, miłosnych i paranormalnych.

Ocena: 8 /10

Recenzja: Duma i uprzedzenie- Jane Austen

2011-07-09T21:44:00.000+02:00

Duma i uprzedzenie- Jane Austen

Wydawnictwo i data: Prószyński i S-ka 2006-01-01

Ocena: * * * * *

Opis wydawcy:

Na początku zeszłego stulecia niezbyt zamożny ojciec pięciu córek nader często musiał zadawać sobie pytanie: kiedyż to w sąsiedztwie pojawi się jakiś odpowiedni kawaler? A kiedy już się pojawił, następowały dalsze perypetie, które Jane Austen z upodobaniem opisywała.

"Duma i uprzedzenie" uważana jest za arcydzieło w dorobku tej angielskiej pisarki, głównie dzięki zabawnym, zgoła dickensowskim opisom postaci głupich i niesympatycznych. Znajdujemy tu także melancholijną refleksję nad władzą pieniądza i znaczeniem pozycji społecznej, decydujących o życiu młodej panny; a przede wszystkim znakomity, powściągliwy styl, doskonale oddający harmonię opisywanego świata...

Moja recenzja:

Jeden przymiotnik pasuje jak ulał do tej książki i z chęcią wam go zdradzę – SYMPATYCZNA. Taka właśnie była od samego początku po ostatnie strony. Tacy byli bohaterowie, akcja, jej miejsce … wszystko przywoływało ogromny uśmiech na usta czytelnika i sprawiało, że „Dumę i uprzedzenie” czyta się z największą przyjemnością.

Zacznijmy od tego, jak bardzo „na czasie” jest książka z 1813r. Mimo, że od jej napisania minęło wiele lat, ciągle potrafię wskazać podobne problemy, zachowania, charaktery w naszym społeczeństwie. Czasem, podczas lektury, przypominałam sobie moich znajomych i z chęcią porównywałam ich do książkowych bohaterów. W książkach cenię sobie realizm, więc powieść J. Austen zyskała ogromnego plusa, a sama autorka jest przeze mnie szczerze podziwiana za stworzenie tak genialnego, ponadczasowego dzieła.

Samych bohaterów polubiłam tak bardzo, że smutno, a przede wszystkim trudno, było się z nimi pożegnać. Z ogromną chęcią przeczytałabym o ich dalszych losach. Jane Austen doskonale poradziła sobie z kreowaniem ich charakterów. Nikt nie wydawał się „bez wyrazu”! Każde działanie podejmowane przez Jane, Elżbietę, czy innych było uwarunkowane ich cechami. ( chciałabym za to bić brawo autorce). Choć wszyscy bez wyjątku przypadli mi do gustu, moim wybrakiem serca został pan Darcy. Ciągle przewracałam strony, nie mogąc się doczekać wzmianek o nim samym.

Nie mogę też nie wspomnieć, jak wartościowa jest ta książka pod względem historycznym. Mimo że, na pierwszy rzut oka, powieść wydaje się być babskim romansidłem, pod tą przykrywką czai się wiele informacji na temat życia ludzi w XIXw. Możemy więc wyciągnąć troszkę wiedzy na temat społeczeństwa i zabłysnąć, na przykład na lekcji historii :D

Ogromną zaletą książki jest humor. Już na początku wspomniałam, że czyta się ją z uśmiechem, ale niektóre fragmenty, sprawiają, że staje się on jeszcze szerszy. Wiem, że strasznie słodzę i jak każda książka, „Duma i Uprzedzenie” ma swoje wady, ale nie potrafię i nie chce teraz ich wymieniać, bo są one tak małe, że nie warto.

Podsumowując, książka jest świetna, zabierajcie się do czytania, a ja z czystym sercem stawiam pięć gwiazdek!

Ocena: 8,9/10

Tezą tej książki, jest to, że pierwsze wrażenie bywa często mylne a bliższa znajomość potrafi diametralnie zmienić opinię o innej osobie. Zgadzacie się?

Dla tych, którzy czytali: Czy Austen udało się ją udowodnić?

Dla mnie odpowiedzi brzmią: Tak i Tak, a jakie jest wasze zdanie?

WAKACJE

2011-07-01T11:46:00.000+02:00

Moi drodzy, jadę na wakacje!

Będę spływać kajakiem po Słupi przez kolejne 9 dni, więc posty raczej w tym czasie się nie ukażą :(

Ale czytać będę i jak tylko wrócę zasypię was recenzjami - obiecuję!

A wy? Jakie macie plany na najbliższe dni? Jakie książki teraz czytacie? Ja zabrałam się za lekturę "Dumy i Uprzedzenia" oraz "Martwy aż do zmroku". Jak wam się podoba nowy wygląd bloga? (dla tych co nie kojarzą, ostatnio był taki różowy z kwiatkami).

Recenzja: Znak Czterech – Arthur Conan Doyle

2011-06-28T19:06:00.000+02:00

Znak Czterech – Arthur Conan Doyle

Wydawnictwo i data: Rytm 2008-08-18

Ocena: * * *

Opis wydawnictwa:

Słynny detektyw Sherlock Holmes wraz ze swoim przyjacielem dr. Watsonem podejmują się rozwiązania zagadki, która dręczy Mary Mortansen - piękną i młodą damę. Po tajemniczym zniknięciu ojca, Mary każdego roku otrzymuje piękną, lśniąca perłę...

Moja recenzja:

Dziś będzie krótko, bo i sama książka do długich się nie zalicza – ma tylko 140 stron. Jest to druga część przygód słynnego detektywa i jego przyjaciela – dr Watsona. (Pierwszej nie miałam przyjemności czytać, ale myślę, że kiedyś nadrobię. )Tym razem Sherlock Holmes musi rozwiązać zagadkę jaką zostawia po śmierci ojciec Mary Mortansen.

Jakoś mi nie przypasowała. Nie podobało mi się to, że Sherlock ciągle miewał genialne pomysły, które naprowadzały wszystkich na dobry trop. Wiem, że jest to cecha charakterystyczna tego detektywa, ale ujmowało to napięcia i realizmu. Brak mi było tu też emocji, zarówno opisanych na łamach książki, jak i moich własnych. Podczas czytania pozostawałam obojętna.

Oczywiście są tutaj też zalety takie jak brak dłużyzn – akcja toczy się bardzo szybko. Całość przypomina mi jednak historyjkę, jaką można przeczytać w gazetach, a nie prawdziwą książkę. Wiem, że klasyki się nie krytykuje. Być może sięgnęłam po nią zbyt późno, aby poznać jej całkowity urok.

Podsumowując, nie będę was od tej pozycji odciągać. Chyba warto zapoznać się z tak znanym dziełem. Niemniej jednak książka ta spodoba się najbardziej uczniom Szkoły Podstawowej, starszym polecam przeczytać dobry kryminał. O! Na przykład Harlana Cobena – Nie mów nikomu doskonale umili wam czas.

Ocena: 7,1/10

A wy? Czytaliście przygody słynnego detektywa? Jak wrażenia?

Recenzja: Księga Labiryntu – Frabetti Carlo

2011-06-25T16:45:00.000+02:00

Księga Labiryntu – Frabetti Carlo

Wydawnictwo i data: Nasza Księgarnia 2007-02-09

Ocena: * * * *

Opis wydawnictwa:

Księga Labiryntu jest pełna zasadzek i fałszywych dróg, które wydają się słuszne. W tej książce to ty decydujesz o losach bohaterów. Dobrze się więc zastanów, bo określasz też swoją przyszłość. Postanawiając, co powinien uczynić sprawiedliwy król czy królewna szukająca męża, dowiesz się wiele o samym sobie. A poza tym... nie przejmuj się, jeśli zamienisz się w żółwia!

Czy masz odwagę wejść do środka?

Recenzja:

Oh ta książka to niesamowicie miłe zaskoczenie po całym miesiącu szalonego zdobywania ostatnich ocen, zbierania zaświadczeń, składania papierów do szkół. Tak, tak… to właśnie dlatego nie było mnie przez trzy tygodnie (wstyd mi strasznie!!!), ale już wracam i nadrabiam zaległości.

Książka o tak zagadkowym i intrygującym opisie musiała pojawić się w mojej biblioteczce. Zrobiła to już dawno, dawno temu, ale jakoś nie mogłam przez nią przebrnąć. Bo to prawdziwy labirynt jest – mówię wam! Otwierasz, czytasz i nie możesz dojść do końca… nie możesz nawet go znaleźć, choć jest i na początku, i na końcu, i w środku. Jednocześnie stajesz się zaaferowany całą historią, chcesz podjąć właściwe wybory, stajesz się głównym bohaterem.

W tej książce wszystkie decyzje należą do Ciebie. Tylko ty decydujesz czy pójdziesz ścieżką w lewo czy w prawo i ponosisz tego konsekwencje. Czasem trzeba długo myśleć, niekiedy bałam się przewrócić stronę, gdyż nie byłam pewna słuszności mojego „postępowania”. Fantastyczny pomysł autora sprawił, iż naprawdę poczułam się jak bohaterka baśni i przeżywałam wszystkie przygody. Łapałam się na tym, że gdy w tekście widniało polecenie „Skiń głową” robiłam to bez zastanowienia, wybuchając zaraz potem gromkim śmiechem. Wciągnęło mnie.

Wątki poboczne również odebrałam bardzo miło. Poznałam „prawdziwą historię” Czerwonego Kapturka, który tak naprawdę współpracuje z wilkiem. Krasnoludek Milczek od Królewny Śnieżki, okazał się nie być niemową, a Śpiąca Królewna miała wrzeciono wbite w samo serce i na pewno nie zbudził jej pocałunek!

Wiem, że wszystko to przedstawia książkę, jako dobrą rozrywkę dla młodszych czytelników i nie przeczę, że tak jest. Szczególnie polecam ją tym, którzy do czytania się jeszcze nie przekonali. Księga Labiryntu to nie tylko lektura, ale wspaniała zabawa, przy której można się doskonale odprężyć! Myślę, że spodobać może się także starszym książkoholikom, ze względu na swoją niekonwencjonalność. Mi osobiście spodobała się bardzo i zamierzam sięgnąć po inne pozycje tego autora!

Ostateczna ocena: 7,9/10

Recenzja: Bóg. Życie i Twórczość – Szymon Hołownia

2011-06-05T19:58:00.000+02:00

Bóg. Życie i Twórczość – Szymon Hołownia

Wydawnictwo i data: Znak 2010-11-10

Ocena: ****

Opis wydawnictwa:

Hołownia pokusił się o biografię... Boga! Szymon Hołownia uwielbia ambitne projekty. Taki jest również ten: książka, która ma być pierwszą na świecie biografią Boga! Jak na biografię przystało, autor zaczyna od samego początku, czyli - no właśnie, od kiedy? Relacja Boga i czasu to jeden z poruszanych przez Hołownię fascynujących tematów. Znany dziennikarz opisuje nasze wyobrażenia dotyczące Stwórcy, próbując odpowiedzieć na najczęściej nurtujące nas pytania: czy rzeczywiście Bóg jest jeden, dlaczego w Starym Testamencie bywał okrutny i mściwy, a w Nowym twierdził, że najważniejsze to kochać i przebaczać, czemu nie daje się zobaczyć, dlaczego objawił się akurat Żydom i czym jest Trójca Święta? Najważniejsze teologiczne koncepcje, charakterystyczny styl Hołowni i liczne osobiste refleksje autora na temat jego stosunku do Stwórcy to wybuchowa mieszanka!

Moja recenzja:

Jak pewnie zauważyliście, długo nic nie dodawałam. A to właśnie za sprawą tej książki. Była taka długa? Nudna? Trudna do przebrnięcia? Nie. Nie. Tak.

Ostatnio ciągnie mnie do książek o tematyce teologicznej. Na razie ograniczałam się do dzieł Jana Pawła II, ale uświadomiłam sobie, że nie mogę stać w miejscu. Do tej pozycji skusił mnie opis, wiele dobrych wypowiedzi o dziełach Hołowni, a także (muszę być szczera!) to, że zwyczajnie polubiłam go, obserwując w telewizji.

Książkę czyta się dobrze. Znajdziemy tutaj wiele ciekawostek i faktów, nie tylko na temat Chrześcijaństwa, ale także innych religii. Wreszcie poznamy odpowiedź na „Jeśli Bóg jest wszechmogący, to czy umie stworzyć kamień, którego nie będzie mógł podnieść”. Pod przykrywką lekkiego, przystępnego języka i wielu (nie)udanych żarcików, kryje się ogromna wiedza, którą autor chciał przekazać czytelnikowi i którą warto posiadać.

Nie mogę powiedzieć, że jest to pozycja, którą przeczytamy w jeden wieczór, przy kubku herbaty. Za dużo tutaj momentów do refleksji, w czasie których musimy zwyczajnie odłożyć tą pozycję na półkę i podumać. Nie jest to jednak wadą tej pozycji, ale ogromną zaletą. Dowodzi to, iż nie znajdziemy tam samych, suchych faktów, ale także świadectwo zwykłego człowieka, który stara się uchylić rąbka Boskiej tajemnicy.

To co podobało mi się w tej pozycji to sekcja Do (do) czytania. Znajdowały się w niej tytuły innych książek o tematyce zbliżonej do obecnego rozdziału z króciutkim opisem. Wiem, że pewnie jest to nadinterpretacja, ale dla mnie było to ukazanie, że wiedza Szymona Hołowni, (którą obecnie się zachwycam) nie wzięła się z kosmosu, lecz z lektury wielu dzieł i ciągłego dociekania. No i jeszcze, że Bóg. Życie i Twórczość, nie jest jedyną i najlepszą książką, dzięki której poznamy Boga.

Nie daje jednak pięciu gwiazdek, gdyż wiele wątków nie było wyczerpanych. Wiem, że pewnie, gdyby tak miało się stać, pozycja ta miałaby z tysiąc stron, ale niektóre pytania, jakie zrodziły się we mnie podczas lektury, nie znalazły tam odpowiedzi. No ale przecież, autor wspaniałomyślnie dodał sekcję (do)czytania!!!

Polecam, choć wiem, że wiele osób i tak nie sięgnie. Nie będę ukrywać, że jest to raczej pozycja dla osób wierzących, choć możliwe, że inni także znajdą w niej coś interesującego dla siebie.

Ostateczna ocena: 8,5/10

Recenzja: Au Pair Clubbing – Melissa De La Cruz

2011-05-26T21:23:00.000+02:00

Au Pair Clubbing – Melissa De La Cruz

Wydawnictwo i data : Amber 2007-04-20

Seria: Au Pair

Ocena: * * *

Opis wydawnictwa:

Minął rok od poprzednich wakacji. Trzy operki znowu są w odlotowym kurorcie.

Eliza wraca do Hamptons z dumnie podniesioną głową - już nie musi być opiekunką; zaczyna pracę w nowo otwartym nocnym klubie. I decyduje, że najwyższy czas odzyskać Jeremy’ego.
Jacqui przyjeżdża z mocnym postanowieniem - tym razem będzie opiekunką idealną, taką że po wakacjach państwo Perry polecą ją znajomym i będzie mogła zostać w Stanach. Ale w realizacji tych planów przeszkadza jej pewien zabójczo przystojny Francuz.
A Mara dalej błyszczy w towarzystwie, baluje, wmawia sobie, że już jej nie zależy na Ryanie, flirtuje z innymi chłopakami i zapomina o starych przyjaciółkach...

Jak bohaterki Au pair potrzebne od zaraz poradzą sobie z nieoczekiwanymi burzami uczuciowymi i przekonają się, czy nadal łączy je przyjaźń?

Recenzja:

Wiem, że recenzja pierwszej części tego cyklu do pochlebnych nie należała. Nasuwa się pytanie – po co sięgać po drugą? Tak więc - przeczytałam, gdyż kupiłam już bardzo dawno, no i bez sensu, że by stała na półce, nieruszona. Chyba się ze mną zgadzacie?

Zacznę od bohaterów. W pierwszej części byli płascy, a ich charakter określały tylko wymyśle marki ciuchów, samochodów, a nawet jedzenia… Muszę przyznać, że w drugiej części, Melissa De La Cruz postarała się rozwinąć ich osobowości tak, że nabrały wyrazistości. Był to spory krok do przodu, choć nie można powiedzieć, iż autorka wyzbyła się całkowicie sztampowości i stereotypów.

Mimo, że w kategorii ‘bohaterowie’ zaobserwować można było progres, to z fabułą stało się zupełnie coś innego - wkradła się nuda, towarzysząca stałej przewidywalności. Powtarzające się wydarzenia po prostu mnie dobijały, ale dało się przebrnąć. Oczywiście, treść była niewymagająca, tutaj nie zaszły żadne zmiany.

Język nadal bardzo kolokwialny, ale nie przekraczał granic przyzwoitości. Dzięki temu autorka zachowuje pewien realizm powieści. Denerwowały mnie tylko ciągłe wstawki po francusku. Przecież nie każdy musi znać ten język. To jednak minus dla wydawnictwa, przecież zawsze można wstawić przypisy.

I to by było na tyle. Obiecuje, że od teraz biorę się za poważniejsze książki…

Ostateczna ocena: 5,1/10

Recenzja: Kochaj i tańcz. 20 lat wcześniej – Manula Kalicka

2011-05-21T11:31:00.000+02:00

Kochaj i tańcz. 20 lat wcześniej – Manula Kalicka

Wydawnictwo i data: W.A.B 2009-04-09

Ocena: * * *

Opis wydawnictwa:

Najnowsza powieść Manuli Kalickiej rozwija historię rodziców Hani, głównej bohaterki filmu Kochaj i tańcz, z Izą Miko i Mateuszem Damięckim w rolach głównych. Rolę matki Hani, Basi, zagrała w musicalu Katarzyna Figura, a Janka ? Jacek Koman. Powieść rozgrywa się w dwóch planach, współcześnie i 20 lat temu. Rok 1983. Basia, nieśmiała studentka romanistyki, poznaje Janka, utalentowanego tancerza. Wkrótce połączy ich pierwsza, młodzieńcza miłość, która jednak nie wytrzyma próby czasu. Gdy Basia zachodzi w ciążę, Janek znika z jej życia i wyjeżdża do Nowego Jorku. Tam odnosi ogromny sukces. Rok 2008. Młoda dziennikarka Hania dowiaduje się od matki, że wbrew temu, co słyszała przez całe życie, jej ojciec żyje i mieszka za granicą. Jest nim legendarny Jan Kettler, który po przeszło dwudziestu latach pobytu za granicą przyjechał do Polski, by wyłonić uczestników turnieju European Show Dance.

Recenzja:

Widziałam już kilka opinii na temat tej książki, ale to nie one zachęciły mnie do kupna, tylko cena. Otóż weszłam do Matrasa, a tutaj proszę bardzo… TRZY ZŁOTE. ZA KSIĄŻKĘ. TYLKO TYLE. JEJ. Nawet się nie wahałam – kupiłam i pełna szczęścia wyszłam z księgarni. Potem pozycja leżała troszkę na półce, bo czasu brakowało na przeczytanie, aż w końcu się zdecydowałam. I oto co myślę:

Przewidywalna. Nic mnie nie zaskoczyło, ani nie zdziwiło. Wszystko toczyło się według utartych już schematów. Zakazana miłość wygrywa. Pojawia się pierwszą miłość, która zgodnie z powiedzeniem nigdy nie rdzewieje. I tak dalej. Podczas czytania miałam wrażenie, że autorka niezbyt się wysilała. Tak jakby jedynym jej pomysłem na tą pozycję było uzyskanie popularności dzięki tytułowi, który odwołuje się do (raczej) popularnego filmu.

Język był tragiczny i przechodził ze skrajności w skrajność. Czasem był wyrafinowany, a czasem bardzo potoczny. Nieraz pojawiały się archaizmy. Śmieszyło mnie to, że te same osoby, co kilkadziesiąt stron zmieniały sposób mówienia. Jakie to nierzeczywiste. W każdym razie, książka dużo straciła przez niezwykle sztucznie tworzone wrażenie ‘lekkiego pióra’.

Bohaterowie byli bez wyrazu, nawet tych głównych nie dało się poznać bliżej. Są zupełnie bez charakteru. Więzi, kreowanych pomiędzy nimi, wcale nie można zaobserwować. Wiemy, którzy to przyjaciele, a którzy to kochankowie, ale tak naprawdę odbywa się to na zasadzie:” Patrzcie – to jest Sławek, ja go kocham” i nic poza tym.

Dobra, mogłabym wymieniać dalej, ale sama widzę jaka nieskładna ta recenzja, więc kończę podaniem jednej zalety: czyta się ją szybko i bez znudzenia. Nie ma tu dłużyzn. Co chwilę przenosimy się w czasie, co dostarcza dynamiki. Polecam fanom filmu „Kochaj i tańcz”, którego ja sama jeszcze nie oglądnęłam.

OCENA: 5,5/10

Recenzja: Au Pair potrzebne od zaraz – Melissa De La Cruz

2011-05-17T16:58:00.000+02:00

Au Pair potrzebne od zaraz – Melissa De La Cruz

Wydawnictwo i data : Amber 2006-01-01

Seria: Au Pair

Ocena: * *

Opis wydawnictwa:

Mara, Eliza i Jacqui zostają opiekunkami dzieci megabogatej rodziny z Nowego Jorku, w najmodniejszym, najbardziej ekskluzywnym wakacyjnym kurorcie. Eliza do niedawna była jedną z nich, ale jej ojciec stracił wszystko: apartament w Nowym Jorku, dom na Florydzie, limuzyny. Lato w Hamptons to dla niej szansa na powrót do dawnych znajomych i dawnego życia… Jacqui przyjechała do Stanów, żeby spotkać chłopaka, w którym zakochała się jeszcze w Brazylii - mówił, że spędza lato w Hamptons. Mara pochodzi z małego miasteczka. W Hamptons musi zarobić na college. Czy praca opiekunki to coś trudnego? Posmarować dzieciaki kremem z filtrem w dzień i pobalować w najlepszych klubach w nocy, prawda? Nieprawda! Eliza staje na głowie, żeby ukryć przed swoimi "przyjaciółmi", kim jest teraz. Myśli Mary zaprząta Ryan, superprzystojny najstarszy syn jej pracodawców. Jacqui znajduje swojego Luke’a, ale...

Czy szalone imprezy, designerskie ciuchy i gorący chłopcy wystarczą, żeby operki przeżyły najbardziej odlotowe lato?

Recenzja:

Świadomość, że zaraz do granic możliwości skrytykuje tę książkę nasuwa mi pomysł, żeby ustanowić osobne kryteria oceny dla każdego gatunku. No bo w końcu, jeśli pisałabym o „Au Pair” jako zwykłej młodzieżówce, głupawej i nic nie wnoszącej do mojego życia – po prostu lekturze odprężającej na weekend, to postawiłabym jej wysoką notę. Te kryteria spełnia doskonale. Wiem jednak, że nie powinnam bezsensu pisać pochwał, czemuś co na nie, po prostu nie zasługuje. Toteż nie będę.

Zacznijmy od tematyki. Banalna i taka oklepana. Rozumiem, że kiedy na okładce widnieje napis „Dla Fanów Plotkary” to nie można spodziewać się cudu, ale w tym wypadku jest to jawna obraza Cecily Von Ziegesar! M. De La Cruz pokazuje nam życie wśród bogatych ludzi, no ale ile można o tym pisać? Przydałaby się jakaś główny wątek, wydarzenie, cokolwiek… A tutaj nic. Ciągle czytamy o tym samym. Pewnie gdybyście zaczęli od pierwszych kilku stron, po czym przeszli na sam koniec, nic byście nie stracili. W niektórych momentach miałam wrażenie, że autorka chciała wprowadzić trochę głębi w tą opowieść, poruszyć pewne problemy młodzieży i przekazać je czytelnikom jako drugie dno tej powieści. Jednak „chcieć” to nie tyle samo co „zrobić”.

Bohaterowie są płascy. Mimo że autorka chce wykreować ich charaktery, ( na początku szczerze wierzyłam, że to się uda) to już po kilkunastu stronach postępują zupełnie niezgodnie z ich usposobieniem. Tak więc mamy bogatą Elizę, piękną Jacqui i szarą myszkę Marę, która jest tutaj wzorem do naśladowania. Zero wad! I to oczywiście na nią zwraca uwagę bogaty syn pracodawców operek. Jeśli zajrzeć głębiej to zauważymy, że wszystko jest niesamowicie szablonowe. No i denerwuje mnie, że podobnie jak w Błękitnokrwistych, autorka ukazuje „pustość” bogatych ludzi za pomocą wszechobecnych nazwisk projektantów. Wcisnęła je gdzie tylko się dało.

No dobra… Jeśli chodzi o jakieś plusy i podsumowanie… Chyba zaletą jest przystępny język i to, że szybko się ją czyta. Na odprężenie jest książką idealną, ale jeśli chcecie czegoś wartościowego, to trzymajcie się od „Au Pair” z daleka!

Ocena: 4,5/10

Recenzja: Nie mów nikomu – Harlan Coben

2011-05-13T20:27:00.000+02:00

Nie mów nikomu – Harlan Coben

Wydawnictwo i data : Albatros 2007-07-26

Ocena: * * * *

Opis wydawnictwa:

Od śmierci Elizabeth z rąk seryjnego zabójcy minęło osiem lat, ale młody lekarz David Beck nie potrafi o niej zapomnieć. Niespodziewanie pocztą elektroniczną otrzymuje niezbity dowód, że jego żona nadal żyje. Jak to możliwe, skoro jej ciało zostało zidentyfikowane ponad wszelką wątpliwość? Beck ignoruje ostrzeżenie "nie mów nikomu" i próbuje dotrzeć do sedna mrocznej tajemnicy, której ślady wiodą w przeszłość. Padają następne ofiary, zagadka goni zagadkę...

Recenzja:

Książkę dostałam od przyjaciółki i, muszę przyznać, podchodziłam do niej bardzo sceptycznie. Nie przepadam za kryminałami - często wydają mi się nudne, lub niedopracowane. Mimo wszystko, zaufałam jej, że jest to niesamowita pozycja, która wciąga i zaskakuje. Czy miała rację?

Raczej tak.

Już od pierwszych stron, historia Davida Becka mnie zainteresowała. Te wszystkie niedopowiedzenia, pojawiające się na samym początku, całkowicie mnie zmyliły. Nie spodziewałam się takiego przebiegu akcji, a i cała fabuła opierała się na czymś zupełnie innym, niż sobie wymyśliłam. W dodatku, pojawił się wątek miłosny. Jak można się domyślić, już po kilkunastu stronach mój stosunek do tej pozycji był całkiem pozytywny.

Lekkie pióro Cobena sprawia, że historię czyta się szybko i łatwo. Autor przemyślał wątek zagadki i umiejętnie wykorzystał swój pomysł. Na samym początku, dość szybko, stworzył napięcie, które utrzymywało się przez całą książkę. Rozpalił w nas także chęć poznania rozwiązań. Na szczęście, ujawniane były one stopniowo, co nie pozwalało na przewidzenie samego końca pozycji. Samo rozwinięcie jest bardzo dynamiczne. Akcja goni akcję. Przy przewracaniu kartek towarzyszą nam niezliczone emocje. Zakończenie jest zaskakujące i warto dla niego przebrnąć przez kilka dłużyzn ( na szczęście niewiele!).

Bohaterowie zdobyli moją sympatię. Każdy z nich miał swój, unikatowy charakter, który motywował ich działania. Nikt nie był płaski i bez wyrazu, co jest ogromnym plusem.

Nie mogę wam powiedzieć, jak ta pozycja prezentuje się na tle innych kryminałów. Daję jednak słowo, że warto się z nią zapoznać. Polecam!

Ocena: 8,2 /10

Recenzja: Płonący Most – John Flanagan

2011-05-11T18:55:00.000+02:00

Płonący Most – John Flanagan

Seia: Zwiadowcy

Wydawnictwo i data: Jaguar, 2009-04-22

Ocena: * * * *

Opis wydawnictwa:

Królestwo Araluenu przygotowuje się do wojny z okrutnym baronem Morgarathem. Will, zwiadowca Gilan oraz Horacy otrzymują ważne zadanie - wyprawiają się do sąsiadującej z Araluenem Celtii, by wezwać jej władcę na pomoc w walce z najeźdźcą.

Gdy docierają na miejsce, ich oczom ukazuje się przerażający widok - wioski Celtii są opustoszałe, wiatr hula po zniszczonych zabudowaniach, na gościńcach zaś królują bandyci. Od wyczerpanej, niemal umierającej z głodu dziewczyny, bohaterowie dowiadują się, że Morgarath uprzedził ich zamiary - zaatakował Celtię, porwał górników, a króla i jego ludzi odrzucił daleko na południe... Gdy Gilan wyrusza z wieściami do Araluenu, Will, Horacy i Evanlyn odkrywają, że plan diabolicznego hrabiego jest dalece bardziej wyrafinowany, niż mogliby sądzić.

Tylko dni dzielą Morgaratha od wybudowania mostu, który pozwoli mu przerzucić armię na ziemie królestwa. Nie ma czasu, by poinformować o tym władcę, Will i Horacy muszą wziąć sprawę we własne ręcę. Ale spalenie mostu do dopiero początek kłopotów.

Recenzja:

Mimo tego, że pierwszy tom mnie jakoś szczególnie nie zachwycił, z radością sięgnęłam po kolejną książkę z serii Zwiadowców. Po „Ruinach Gorlanu” bardzo przywiązałam się do bohaterów i pragnęłam poznać ich dalsze przygody. „Płonący Most” tylko pogłębił sympatię, którą darzyłam Willa, Horace’a, Halta i Giliana.

Właśnie od tego powinno się zacząć, przy ocenianiu tej książki – bohaterowie! Flanagan osiągnął perfekcję w kreowaniu ich własnych osobowości i nadawaniu im ogromnego realizmu, zarówno przez wybory jakich dokonują na stronach tej pozycji, ale również poprzez kreowanie pomiędzy nimi najróżniejszych więzi. W dodatku unikanie apoteozy głównych bohaterów, sprawiło, że łatwiej jest nam się z nimi utożsamiać.

Drugą cechą tekstów wychodzących spod pióra Flanagana są barwne opisy. Za każdym razem kiedy występowały, moja wyobraźnia nie musiała się wysilać aby stworzyć całkiem wyraźny obraz bitwy czy ucieczki. Czytaniu Zwiadowców towarzyszą emocje – strach, radość, niepokój, podekscytowanie… Tej książki nie da się bez nich przeczytać.

Wiele razy byłam zaskoczona obrotem akcji (od której właściwie nie ma odpoczynku!), choć w równie dużej liczbie przypadków, można domyślić się zakończenia. Myślę jednak, zważając na ogromny postęp jaki uczynił autor od czasów Ruin Gorlanu, że jest to maleńki defekt, który pewnie zostanie poprawiony w kolejnych tomach – wiadomo, że człowiek uczy się na swoich błędach.

Najbardziej spodobało mi się zakończenie. Byłam zdziwiona, że to nie Will mógł pochwalić się największym osiągnięciem podczas wojny. Uwielbiam fakt, iż F lanagan nie odsuwa innych na bok, nie obniża ich znaczenia w książce. Jest to częsty błąd w pozycjach dla młodzieży, którego okropnie nie lubię.

Często spotykam się ze stwierdzeniami, że pierwszy tom zawsze jest najlepszy. Przekonajcie się, że istnieją wyjątki od tej reguły – sięgnijcie po Zwiadowców!

Czytaliście? Co sądzicie? Zgadzacie się, że drugi tom był zdecydowanie lepszy od drugiego? Zachęcam do wyrażania swojego zdania w komentarzach!

Ocena: 8,8/10

Recenzja: Błękitnokrwiści Tom 1 – Melissa De La Cruz

2011-05-07T15:03:00.000+02:00

Błękitnokrwiści Tom 1 – Melissa De La Cruz

Seria: Błękitnokrwiści

Wydawnictwo i data: Jaguar 2010-03-10

Ocena: * * *

Opis wydawnictwa:

Schuyler Van Alen nie sądziła, że jest kimś więcej niż tylko normalną nastolatką. Bardziej normalną niż jej koleżanki. W doborowym towarzystwie dziewcząt z elitarnej prywatnej szkoły, Schuyler wyglądała jak brzydkie kaczątko, ale nie przeszkadzało jej to… Do dnia, w którym skończyła piętnaście lat. Żyły na przedramionach dziewczyny nabrzmiały, tworząc przerażającą mozaikę błękitów i fioletu. Pojawił się głód – potworne łaknienie, którego nie mógł zaspokoić ludzki posiłek. Schuyler zaczęła się zmieniać – w kogo? Wszystko splata się w czasie z tragiczną śmiercią jednej z uczennic Duchesne. Czy tragedia ma coś wspólnego z Schuyler? I dlaczego Jack Force, najprzystojniejszy i najbardziej pożądany chłopak w szkole nagle zaczął zwracać uwagę na ignorowaną dotąd koleżankę? Schuyler chce poznać sekret Błękitnokrwistych, ale prawda może ją wiele kosztować. Świat wampirów rządzi się własnymi prawami, a ten, kto ich nie przestrzega – ginie.

Recenzja:

Zdziwiłam się gdy zobaczyłam Błękitnokrwistych, leżących sobie spokojnie na jednej z półek w miejskiej bibliotece. Jednocześnie byłam szczęśliwa, że mam okazję przeczytać dość popularną ostatnio książkę za darmo, więc bez wahania wypożyczyłam ją i zabrałam się do lektury.

Pierwsze wrażenie? Niesamowite tempo czytania. Księżka wciąga, zdecydowanie ze względu na język – młodzieżowy i bardzo przystępny. Przewracałam strony, z każdą następną, czując głód wiedzy na temat wampirów, która, przyznaję, została całkowicie zaspokojona. Wiele z was narzekało na ogromną ilość, pojawiających się, nazw elitarnych sklepów, projektantów, samochodów. W jakimś stopniu rozumiem autorkę – chciała ukazać wszechobecny materializm i oczywiście płytkość popularnych dziewczyn w Duchesne. W kształtowaniu ‘elity’ szkoły, ten zabieg bardzo jej pomógł. Nie jestem jednak do końca przekonana, czy nie było to zwykłe pójście na łatwiznę, uczepienie się stereotypów…

Szablonowość – to jest problemem tej książki. Mimo, że czyta się ją bardzo przyjemnie, nie trudno zauważyć wielu utartych już wzorów, takich jak przeciętna , trzymająca się na uboczu, dziewczyna, której nienawidzi ta najbardziej popularna, a którą zaczyna interesować się największy przystojniak… (Skąd ja to znam)

Brakowało mi też grozy, którą reklamuje opis wydawnictwa. Według mnie, w tej pozycji, przeważa nadzwyczajny spokój. Jaka jest tego przyczyna? Nic się nie dzieje! Nie mamy tu właściwie akcji, tylko wydarzenia, które zapewniają, że czytelnik się nie nudzi. Traktuję pierwszy tom jako wprowadzenie, zapewnienie nam odpowiedniej wiedzy na temat Błękitnokrwistych, więc ten defekt mogę jak najbardziej wybaczyć. Pewnie w kolejnych częściach będzie więcej o tajemniczych zgonach i ich przyczynach.

Oczywiście nie chcę skupiać się tylko na złych stronach tej pozycji. W kilku miejscach mnie zaskoczyła, a wątek prawie-kryminalny był dość interesujący. Wykreowane przez Melissę De La Cruz wampiry są zupełnie inne, niż mogłoby się wydawać, a główna bohaterka nie jest Sierotką Marysią, co jest, niestety, dość często spotykane w lekturach tego typu.

Podsumowując, uważam książkę za całkiem dobrą, w kategorii czasoumilaczy – leciutkich lektur, które właściwie niczego nas nie uczą, ale strasznie wciągają. Polecam osobom szukającym rozrywki na weekendowe wieczory, albo, jak to bywa w moim przypadku, w trakcie jazdy do szkoły : )

Ocena: 7,2/10

Recenzja: Dom na krańcu czasu – Jeanette Winterson

2011-05-04T16:47:00.000+02:00

Dom na krańcu czasu – Jeanette Winterson

Wydawnictwo i data: Znak 2008-06-12

Ocena : * * * *

Opis wydawnictwa:

Pierwsza powieść dla dzieci znakomitej pisarki brytyjskiej, autorki takich książek, jak: Zapisane na ciele, Nie tylko pomarańcze, Namiętność. Niezwykła opowieść o czasie, która rozgrywa się w wielu miejscach i różnych epokach – od starożytnego Egiptu po nieznaną planetę w odległej przyszłości.

Z zapartym tchem śledzimy losy dziewięcioletniej dziewczynki Silver uwikłanej w niesamowitą historię opowiadającą o walce o posiadanie Czasomierza, czyli o absolutne panowanie nad czasem. Świetnie skonstruowaną fabułę dodatkowo wyposażono w elementy teorii fal, czarnych dziur i fizyki cząsteczkowej, nie zatracając przy tym baśniowych cech. Cała historia rozpoczyna się w Londynie, kiedy w czasie zachodzi podobne zjawisko jak globalne ocieplenie - powstają niewytłumaczalne Tornada Czasu...

Recenzja:

Sięgając po tą książkę nie liczyłam na rewelację. Spodziewałam się raczej zwykłej historyjki, o super odważnej dziewczynce, ratującej świat, a na końcu pokonującej złego bohatera. Myślałam, że będzie szablonowo. Pani Jeanette sprawiła jednak, że zawiodłam się na swoim instynkcie. Oczywiście ku mojej uciesze!

Początek opowieści wprowadził nas w aktualne wydarzenia w Londynie. I tutaj przeżyłam pewien szok, kiedy zdałam sobie sprawę, że Tornada Czasu i inne anomalie są jak najbardziej na miejscu. Nie zaczynamy przygody z Silver od pierwszego takiego zdarzenia, wprowadzającego panikę i wszechobecny strach. Poznajemy ją, gdy wszyscy zdają sobie sprawę z istnienia dziwnych zjawisk – główna bohaterka także. Oczywiście, to właśnie Silver musi przywrócić czas w Londynie do normy.

Autorka wyjaśnia nam historię Czasomierza powoli i etapami. Nie dostajemy natłoku informacji w pierwszym rozdziale. Historia tego potężnego zegara przewija się przez całą książkę, aż do ostatnich stron. Podczas czytania, nieraz chciałam poskładać wszystkie fakty, wywnioskować z nich coś konkretnego, jednak, musicie mi uwierzyć, nie dało się. Pani Jeanette to zdecydowanie mistrzyni , jeśli chodzi o tworzenie tajemnic .

Warto także napomknąć słówko o bohaterach tej książki. Silver jest niesamowicie rezolutna i, choć jest główną bohaterką, daleko jej do szablonowych postaci. Już od pierwszych stron zyskała moją sympatię. Mój ulubieniec to jednak Gabriel. Nie powiem wam kim jest, ale muszę przyznać, że nieraz wywołał u mnie delikatny uśmiech. Autorka wykazała się ogromną wyobraźnią, kreując kogoś takiego. Więź pomiędzy SIlver a Gabrielem, stworzona przez autorkę, sprawia, że ich wspólne poczynania nabierają realizmu, a czytelnik może być naocznym świadkiem narodzin prawdziwej przyjaźni, a potem miłości.

Prawdopodobnie po okładce i opisie, wydaje się wam, że jest to niczego nie ucząca młodzieżówka. Nic bardziej mylnego! Dowiedziałam się wielu rzeczy o mechanice kwantowej. Fakty te, przedstawione w bardzo przystępny sposób, wznieciły we mnie iskierkę zainteresowania tą dziedziną nauki.

Jeszcze jednym plusem jest to, że główne wątki przeplatają się z pobocznymi. Dzięki temu nie nudzimy się podczas czytania, ale też jesteśmy coraz bardziej zniecierpliwieni – pragniemy poznać zakończenie opowieści. Zauważyłam, że wiele bohaterów drugoplanowych to parodie tych głównych. Wydaje mi się, że był to interesujący zabieg!

Podsumowując, polecam tą pozycję osobom lubiącym lekkie, przyjemne książki, które nie tylko bawią, ale także uczą. Jeśli macie ochotę na coś nieszablonowego, o interesującej tematyce i bardzo zaskakującym zakończeniu, sięgnijcie po DOM NA KRAŃCU CZASU. Gwarantuje, że się nie zawiedziecie.

OCENA: 8,7/10

Podsumowanie kwietnia!

2011-05-03T22:14:00.000+02:00

Kilka dni mnie nie było – majówkowy spływ po Piławie – a tu takie zaległości mam u was na blogach, że aż szkoda mówić. Oczywiście postaram się wszystko nadrobić, chcę tylko zapewnić, że czytam wasze recenzje, nawet jeśli nie dostajecie komentarzy.

Dziś jednak skupię się na swoim blogu, a dokładniej na podsumowaniu kwietnia. Niezmiernie cieszy mnie fakt, iż w minionym miesiącu zyskałam nowych obserwatorów, oraz statystyki miesięczne podskoczyły mi o kilka osób na dzień. Wszystkim Wam serdecznie dziękuję! Szczególne podziękowania należą się jednak stale komentującym, których w sumie mogłabym wymienić, ale nie chcę, bo pewnie zapomniałabym o kimś i mogłabym urazić… Macie duży udział w tworzeniu mojej motywacji do pisania ciągle nowych recenzji!

A teraz suche fakty:

W kwietniu przeczytałam 6 książek. Wiem, że mało, ale urwanie głowy miałam z testami gimnazjalnymi itp. itd. Poza tym były święta i zabrakło czasu. W maju, na sto procent, będzie ich więcej!

Najlepszą książką okazała się „Chata” autorstwa Williama Paula Younga. Jeszcze raz zachęcam do przeczytania tej pozycji!

Najgorszą pozycją w kwietniu , bez wątpienia, pozostają „Złodzieje cieni” – Anny Ursu, choć zdecydowanie czytałam w swoim życiu bardziej beznadziejne lektury.

W kwietniu przeczytałam 1 książkę obcojęzyczną, którą było, napisane przez Marię V. Snyder „Storm Glass”. Przyjemna lekturka, polecam znającym angielski!

Książką, która dała mi najwięcej do myślenia, zostaje „Chata” Williama P. Younga. Wygrywa w dwóch kategoriach! :PP Żywię ogromny szacunek do autora, za stworzenie takiego dzieła. Temat był trudny, sposób przedstawienia fantastyczny. Odsyłam do RECENZJI.

Bohaterem, z którym chętnie umówiłabym się na randkę jest… Will z „Ruin Gorlanu” Johna Flangana.

W tym miesiącu umieściłam także mój pierwszy stosik !

A już jutro:

Recenzja: Chata – Young William Paul

2011-04-28T17:34:00.000+02:00

Chata – Young William Paul

Wydawnictwo i data: Nowa Proza 2009-04-22

Ocena : * * * * *

Opis wydawnictwa:

Największy fenomen wydawniczy 2008 roku już w Polsce!!! Najmłodsza córka Mackenziego Allena Phillipsa - Missy została porwana podczas rodzinnych wakacji. W opuszczonej chacie, ukrytej na pustkowiach Oregonu, znaleziono ślady wskazujące na to, że została brutalnie zamordowana. Cztery lata później pogrążony w Wielkim Smutku Mack dostaje tajemniczy list, najwyraźniej od Boga, a w nim zaproszenie do tej właśnie chaty na weekend.

Recenzja:

Nie wiem czy powinnam pisać o tej książce. Boje się, ze jakkolwiek będę ją wychwalać i tak nie oddam jej wspaniałości, tego ile tak naprawdę wniosła do mojego życia. Bo wniosła dużo. Jest to pozycja, którą można czytać wiele razy i za każdym razem wyciągniemy z niej coś nowego. Pozycja, z której można wypisać wiele cytatów i złotych myśli. Coś, co każdy powinien przeczytać, bez względu na osobisty stosunek do Boga, gdyż, choć to właśnie o nim jest ta historia, nie chodzi tu o krzewienie wiary…

Niezwykłość – to chyba najtrafniejsze określenie jeśli chodzi o Chatę. Nigdy nie czytałam książki, przedstawiającej Boga jako bohatera, z którym prowadzi się dialogi i chodzi na spacery. Na początku podchodziłam sceptycznie do tego pomysłu. Byłam przekonana, że choćby autor starał się uzyskać pewien realizm, na przykład w wypowiedziach Stwórcy, nie da rady. Jednak William Young mnie zaskoczył. Wyjaśnienia, których Bóg udziela Mackowi są pełne mądrości i skłaniają do refleksji. Zawiera się w nich wiele prawd na temat religii, z których nie zdajemy sobie sprawy. Właśnie w tej pozycji uzyskujemy odpowiedź, na jedno z ulubionych pytań ateistów: SKORO BÓG JEST TAKI WSZECHMOGĄCY I MIŁOSIERNY DLACZEGO NA ŚWIECIE PANUJE TYLE ZŁA? Powiem, że wyjaśnienie autora mi wystarczyło. Było zdecydowanie najlepsze, z jakim dotychczas się spotkałam.

Podejście Williama Younga do tematu jest zdecydowanie niebanalne. Potrafi, swoim lekkim piórem, sprawić, że czytelnik czuje się jakby sam brał udział w wydarzeniach z fabuły. Tekst, który napisał trafia prosto do serca i, co najważniejsze, potrafi zainteresować. Próbowałam w przeszłości czytać wiele książek teologicznych i ciągle kończyłam po kilkunastu stronach. Nie wyobrażałam sobie odłożenia „Chaty” na półkę, bez dokończenia całego rozdziału – tak mnie zaintrygowała.

Choć ma tylko 280 stron, jej treść przewyższa najgrubsze pozycje. Myślę, że dla każdego z nas będzie ona znaczyć coś innego. Jeśli chodzi o mnie, rzeczywiście zmieniło się moje postrzeganie Boga. Z niecierpliwością czekam na wasze opinie J Gorąco polecam!

Nie wiem czy powinnam pisać o tej książce. Boje się, ze jakkolwiek będę ją wychwalać i tak nie oddam jej wspaniałości, tego ile tak naprawdę wniosła do mojego życia. …

Ocena: 10/10

***
Mam pytanko, które pewnie powtórzę jeszcze w przyszłej notce. Otóż zauważyłam, że dostajecie książki od wydawnictw. Wyjaśniłby mi ktoś dlaczego i czy mogłabym też? Niech ktoś zaspokoi moją ciekawość :)

Recenzja: Mózg – Robin Cook

2011-04-25T18:40:00.000+02:00

Mózg – Robin Cook

Wydawnictwo i data: Dom Wydawniczy Rebis 2010r.

Ocena: * * *

Opis wydawnictwa:

Martin Philips, neuroradiolog z nowojorskiego Szpitala Klinicznego, testuje komputer, który może zrewolucjonizować diagnostykę medyczną. Urządzenie z obwodami sztucznej inteligencji doskonale wykrywa zmiany w mózgu. Wśród przebadanych klisz coraz częściej pojawia się niepokojący zespół objawów, a pacjentki, których dotyczy, znikają w tajemniczych okolicznościach.
Philips prowadzi prywatne śledztwo, myśląc, że odkrył metody rozpoznawania stwardnienia rozsianego. Tymczasem wpada na trop potwornych eksperymentów, których zamieszanych jest wiele osób, poczynając od personelu szpitala a na agentach rządowych kończąc.

Recenzja:

Kiedyś wybrałam się po szkole na zakupy. Tłumacząc na moje: poszłam na szybką przebieżkę po sklepach z odzieżą/ butami/ biżuterią, aby na końcu spędzić godzinę w Empiku na dziale z książkami. Nie koniecznie chciałam coś kupić… wystarczyła mi sama obecność w tym miejscu, cicha kontemplacja nowiuteńkich wydań bestsellerów, a także okazów mniej znanych. Przemierzając odstępy między półkami, moją uwagę przykuła biała okładka, cieniuteńkiej książki, ozdobionej rysunkiem mózgu na czarnym tle. Bez wahania sięgnęłam, po, jak dowiedziałam się z tylnej okładki, thriller medyczny.

Kupiłam. Dlaczego? Za thrillerami nie przepadam, niemniej jednak zdarzyło mi się przeczytać kilka dobrych. Medycyna? No cóż, może tak potoczą się moje losy w przyszłości? (Chciałabym!) Chyba po prostu zainteresowała mnie tematyka i chciałam sprawdzić jak wygląda treść książki tego typu. Czy będzie nudna? Da się w ogóle połączyć medycynę z thrillerem? Czy dużo tam trudnych pojęć, których nie będę rozumiała? Na te wszystkie pytania poznałam odpowiedź w ciągu poprzednich kilku dni.

Da się w ogóle połączyć medycynę z thrillerem?

Jak najbardziej tak – co więcej – stanowi ona idealne podłoże dla książek tego typu, jak przyszło mi się przekonać. W „mózgu” poruszony zostaje problem etyki, oczywiście nie dosłownie (przecież to thriller). Główny bohater, neuroradiolog Martin Philips, musi rozwiązać zagadkę dziwnej przypadłości, wśród młodych kobiet. Ale czy nie okaże się to zbyt szokujące dla lekarza? Philips stanie przed trudnym wyborem, który będzie musiał dokonać się w obrębie jego moralności. Muszę wam powiedzieć, że wynik był dla mnie zaskakujący. Niestety autor nie wyjawił, jak dokładnie skończyła się historia Martina.

Czy będzie nudna?

Nie ma jasnej odpowiedzi. Początek czytało się dość szybko. Byłam zaintrygowana dziwnymi zdarzeniami, a opis operacji mózgu podsycił jeszcze moje zadowolenie. Później nie było już tak pięknie. Niektóre fragmenty strasznie się dłużyły, aż błagałam, aby akcja przyśpieszyła. Patrząc na to z perspektywy zakończenia, było warto przebrnąć. Rozwinięcie wprowadziło pewne napięcie i zniecierpliwienie, dlatego gdy doszłam do ostatniego rozdziału wprost nie mogłam się oderwać! Ilość zwrotów akcji, pojawiających się na ostatnich stronach książki, zdecydowanie zrekompensował mało dynamiczne momenty w powieści.

Czy dużo tam trudnych pojęć, których nie będę rozumiała?

Tak. Było ich strasznie dużo, patrząc z perspektywy człowieka nie związanego ze światem medycyny. Na szczęście zdecydowana większość została wyjaśniona w treści , choć dodałabym jeszcze kilka przypisów. (Przez całą książkę męczyło mnie pytanie, czym jest angiografia… Musiałam sprawdzić na wikipedii i teraz wiem!) Zaletą jest to, że łatwo przyswajałam nowe wiadomości. Nie jestem pewna, czy jest to zasługa autora, czy może po prostu zapamiętuje takie rzeczy. Wolę jednak myśleć, że to ta pierwsza opcja. Tak więc teraz wiem czym jest rozmaz Pap, jak działa tomograf, jakie zmiany w mózgu powoduje stwardnienie rozsiane i co to jest lobotomia… Jestem z siebie dumna :D

+ Czy polecam i czy sięgnę jeszcze po dzieła Robina Cooka?

Zdecydowanie polecam, ale tylko czytelnikom, którzy nie odkładają książki w połowie i są cierpliwi. Do dzieł tego autora z pewnością jeszcze wrócę.

Ostateczna ocena: 7,8/10

Święta :)

2011-04-23T20:27:00.000+02:00

Zdrowych, wesołych świąt :)

A już w poniedziałek:

Recenzja: John Flanagan – Ruiny Gorlanu

2011-04-21T16:15:00.000+02:00

John Flanagan – Ruiny Gorlanu

Seria: Zwiadowcy

Wydawnictwo i data: Jaguar 2009

Ocena: * * *

Opis wydawnictwa:

Bohaterem książki jest piętnastoletni sierota, Will, wychowanek sierocińca. Jego ojciec poniósł bohaterską śmierć w trakcie ostatniego starcia ze złym baronem Morgarathem. Syn chciałby kontynuować tradycję. Może niekoniecznie dać się zabić, ale zostać rycerzem… Honor! Chwała! Odwaga!
Problem w tym, że do Szkoły Wojowników nie przyjmują mikrego wzrostu chucherek, które regularnie zbierają cięgi od rówieśników. A Will, cóż, nie dość, że niski, jest na dodatek chudy. Za to szybko ucieka.
Już wydaje się, że młodzieńcowi przypadnie mało atrakcyjna rola pańszczyźnianego chłopa, gdy nagle na scenie pojawia się tajemniczy Hart – zwiadowca. I on jeden spośród wszystkich mistrzów różnych szkół przyjmie Willa na ucznia. Zgryźliwy, humorzasty i wymagający, da chłopakowi popalić, ale… Wszystko jest lepsze od wiejskiego mozołu?

Recenzja:

Dużo się naczytałam na temat tej serii i głównie były to pochlebne opinie, dlatego chyba nie zdziwi nikogo, że w końcu przeczytałam pierwszą z książek. Ucieszyło mnie, że jest to pozycja adresowana przede wszystkim dla młodzieży oraz , że wg. opisu z okładki wyróżnia się na tle innych fantasy. Właśnie na coś takiego miałam ochotę… Czy jednak Zwiadowcy sprostali moim wymaganiom?

Początek bardzo mi się podobał. Głównego bohatera poznajemy w najważniejszym dniu jego życia – ma zostać wybrany przez któregoś z Mistrzów Sztuk i przygotowany do pełnienia pewnych funkcji w królestwie. Marzeniem Willa było zostać rycerzem i podejrzewałam, iż mimo braku predyspozycji fizycznych, które zostały aż nader wyeksponowane, zostanie przyjęty do szkoły rycerskiej (w końcu to główny bohater!). Tak się jednak nie stało. Chłopak trafił pod opiekę Halta – zwiadowcy. Poznajemy sztukę ukrywania się, strzelania z łuku… Dowiadujemy się kim są zwiadowcy i co tak właściwie robią, zaznajamiamy się z ich obyczajami i… zaczynamy wciągać się w historię. W kilku słowach - zapowiadało się świetnie!

Rozwinięcie było jednak rozczarowujące. Jak sama nazwa wskazuje, powinno poszerzać to, co wiemy już z początku, a tutaj miałam wrażenie, jakbym ciągle czytała to samo. Akcja stała w miejscu i miałam ochotę odłożyć tą książkę na bok i zapomnieć. Nie chodzi o to, że było nudno, bo tego nie mogę zarzucić tej powieści, jednak ciągle czytaliśmy o strzelaniu łuku, kryciu się i prześladowaniu pewnego rycerza. Po prostu brakowało mi ‘czarnego charakteru’, dreszczyku i niepewności narastającej wraz z kolejnymi stronami… Wszystko to pojawia się na kilkunastu ostatnich stronach rozwinięcia, które zdecydowanie mi się podobały. Nie mogłam się oderwać, a po mojej głowie ciągle chodziła jedna myśl: „Czy im się uda? Czy wyjdą z tego cali?” Odpowiedzi wam nie zdradzę…

No i dochodzimy do zakończenia… szczęśliwego. Rozwiązało wiele pytań, rodzących się w myślach czytelnika, zaskakując go. Epilog był niesamowity i zdecydowanie zachęcił mnie do przeczytania kolejnych pozycji tej serii.

Chciałabym jeszcze napisać kilka słów o głównym bohaterze – Willu. Zdecydowanie nie jest on postacią szablonową. Flanagan uniknął apoteozy, kreując go na ‘zwykłego nastolatka’, który odczuwa lęk, niepewność, nie jest najlepszym zwiadowcą w historii itd… Polubiłam go tym bardziej, że w momencie zagrożenia czuł strach, którego nie wstydził się później. W wielu dziełach spotykamy się z heroizmem głównych bohaterów, którzy zawsze wychodzą cało z każdego niebezpieczeństwa i nie cofną się przed niczym, żeby uratować [przyjaciela, wioskę, ludzi, królestwo]. Tutaj tak nie było i chwała za to.

Podsumowując, polecam książkę młodzieży, choć możliwe, że spodoba się również osobą dorosłym. Przestrzegam przed literówkami i błędami, których jest całkiem dużo w tym wydaniu oraz z niecierpliwością czekam na człowieka, który stworzy z tej pozycji dobry film :)

Ocena: 8,2/10

Recenzja: Złodzieje Cieni – Anne Ursu

2011-04-17T20:00:00.000+02:00

Złodzieje Cieni – Anne Ursu

Wydawnictwo i data: wyd. Dolnośląskie 2006

Seria: Kroniki Kronosa

Ocena : * * *

Opis Wydawcy:

Czyżby dziwna choroba panująca wśród uczniów z różnych szkół miała jakiś związek z grecką mitologią? Czyżby potomkowie greckich bogów żyli wciąż wśród nas? A może istnieje jakieś tajemne przejście między światem współczesnym a mitycznym? Te i wiele innych zagadek będą musieli rozwiązać, nie bez narażania się na rozliczne niebezpieczeństwa, trzynastoletnia Amerykanka Charlotte i jej angielski kuzyn Zee.

Wciągająca, dowcipna, pełna fantastycznych przygód, mitów i magii powieść, która wkrótce zostanie sfilmowana, pierwsza część trzytomowego cyklu.

Recenzja:

Chciałabym nazwać tą powieść słabą kopią Percy’ego Jacksona. Naprawdę. Jednakże, jeśli mam pozostać z Wami do końca szczera, taki zabieg jest niewskazany… Dlaczego? Po pierwsze A. Ursu wydała swoją książkę przed Riodanem, a po drugie, ponieważ fabuła jest zupełnie inna, o czym częściowo mogliście przekonać się już po przeczytaniu opisu.

To właśnie ona mnie zaintrygowała. Kiedyś, w czasach podstawówki, mitologia była moim hobby. Kochałam czytać mity w wersjach najróżniejszych autorów, a potem decydować która z nich była najlepsza. Chyba teraz rozumiecie, czemu właśnie do takiej tematyki mnie ciągnie. Szczerze powiedziawszy, byłam przygotowana na wartką akcję, trochę uśmiechu i nietypowe przygody. Troszkę się zawiodłam.

O ile fabuła jest niezwykle oryginalna, o tyle autorka zupełnie swojego pomysłu nie wyeksploatowała. Niektóre momenty ciągną się w nieskończoność. Chyba każda akcja (a tych nie było dużo) , bez wyjątku, kończyła się rozczarowującym, szczęśliwym zakończeniem. Postacie są zupełnie bez wyrazu, choć spodobało mi się to, że autorka, jako głównych bohaterów obsadziła kuzynostwo, unikając w ten sposób wplatania w powieść typowego romansu.

Książka została podzielona na części. Był to całkiem interesujący zabieg, zważając na to, że poznajemy bohaterów, gdy wydarzenia już się rozwinęły. Nie wprowadza to jednak zakłopotania, czy konsternacji, gdyż już po sześćdziesięciu stronach wracamy na sam początek dziwnych wydarzeń. Muszę przyznać, że p. Ursu zaimponowała mi pomysłem na złego bohatera i jego złowieszczy plan. Można powiedzieć, iż był to najlepszy wątek w całej tej powieści.

Nie podobał mi się język, choć bardzo możliwe, że jest to wina tłumacza, a nie samej autorki, dlatego nie będę się wypowiadać. W każdym razie, początek jest napisany zupełnie inaczej, niż środek i koniec. Tak jakby zmieniono autora.

A wracając jeszcze do treści to koniec książki jest najnudniejszy. Chyba wolno mi powiedzieć, iż przeczy to wszystkim istniejącym regułom… Jedyne co mi się w nim podobało to epilog, który, choć spodziewałam się takiego przebiegu akcji, wprowadził na moje usta lekki uśmiech.

Ocena 6/10

Recenzja:Dar i Tajemnica – Jan Paweł II

2011-04-10T16:18:00.000+02:00

Dar i Tajemnica – Jan Paweł II
Wydawnictwo i data: WAM, 1996r

Opis*:

Książka autobiograficzna napisana przez Jana Pawła II w 50. rocznicę święceń kapłańskich.

Papież opisuje w niej historię swojego powołania, nie tylko związaną z zewnętrznymi wydarzeniami, ale również przeżyciami i doświadczeniami z nim związanymi. Książka zawiera wspomnienie z lat młodzieńczych Karola Wojtyły, studiów na Uniwersytecie Jagiellońskim i w Seminarium Krakowskim, a także pierwszych lat kapłaństwa i pobytu w Rzymie w latach 1946-1948.

Książka w wydaniu polskim była wzbogacona rysunkami miejsc związanych z kapłaństwem byłego biskupa krakowskiego autorstwa Stanisława Sobolewskiego. Na końcu książki, wolą autora, znajduje się "Litania do Chrystusa Kapłana i Żertwy".

Recenzja:

Trudno nazwać mi recenzją to, co już za chwilę napiszę. Będzie raczej krótkim przemyśleniem, którym chcę się z Wami dziś, po przeczytaniu tej książki, podzielić.

Wcześniej nic mnie do tego dzieła jakoś specjalnie cokolwiek zachęcało. Okładka przeciętna – przedstawia Jana Pawła II, jak zresztą większość dzieł jemu poświęconych. W dodatku autobiografia, a bardzo duży odsetek takowych to dłużyzny i nic ciekawego. Pewnie tysiąc razy przechodziłam koło niej obojętnie. Nie chcę wyjść na ignorantkę, ale jakoś tematyka Polaka papieża niekoniecznie mnie interesowała. Mimo wszystko, na skutek pewnych wydarzeń kupiłam tą książkę.

Już po pierwszych stronach byłam zdziwiona, że tak łatwo się czyta. Jak na autobiografię, ta książka jest naprawdę dobra – stwierdziłam gdzieś w połowie. Ale nie chcę się tu skupiać na języku, stylistyce, czy właśnie poziomie zainteresowania, który rósł we mnie wraz z przewracaniem stron. Bardziej zależy mi na opisie treści, choć myślę, że dużo nie napiszę, gdyż każdy powinien sam zdecydować, jaki przekaz ma dla niego ta książka.

W tym dziele, papież nie przytoczył całej historii życia lecz skupił się na dorastaniu do powołania i jego drodze do kapłaństwa. Książka stanowi wspaniałe świadectwo wiary, a z każdej jej strony bije ciepło. Człowiek zaczyna zastanawiać się, czy to możliwe aby w dobie wojny, tracenia bliskich, przyjaciół, móc aż tak zawierzyć Bogu. Wierzyć, że ma On swój plan, że ciągle z nami jest… Papież odpowiada twierdzącą, z resztą nie tylko w książce lecz przez całe swoje życie.

Zdziwiło mnie, że jest w niej tak mało dat. To nie one były ważne, tylko ludzie. Może zdziwicie się, że w autobiografii mamy tyle opisów innych osób, ale przez to papież ukazuje swoją wdzięczność za powołanie, a także przybliża nam swoje życie, pokazując, że on także jest zwykłym człowiekiem.

Tak właśnie siebie przedstawia – po ludzku.

Przepraszam, ale nie zamierzam wystawiać tej pozycji oceny. Byłoby to trudne i bezsensowne, bo po co oceniać czyjeś życie, prawda?

*opis pochodzi z http://pl.wikipedia.org/wiki/Dar_i_Tajemnica

Pytanko do was: Czy toś kojarzy tę książkę:

Pamiętam właściwie tylko kawałek opisu z tylnej części okładki i to, że jest w miarę nowa: Jakaś dziewczyna zobaczyła we śnie chłopaka i wiedziała, że to ideał... później chyba go spotkała w rzeczywistości i... Tu się urywa moja pamięć.

Mój pierwszy raz...

2011-04-07T16:58:00.000+02:00

I oto nadszedł ten pamiętny dzień... Wstawiam mój pierwszy stosik!

1. Jan Paweł II - Dar i Tajemnica

Pokusiłam się o tą pozycję, ponieważ chciałam dowiedzieć się czegoś więcej o naszym papieżu,a kto mógł go lepiej opisać, niż on sam. Cieniutka książka, choć jest zwykłą autobiografią, napisana została żywym językiem i wciąga.

2.Anne Ursu - Złodzieje cieni

Z biblioteki. Po przeczytaniu opisu z tyłu, zaintrygowała mnie, gdyż wynika z niego, że opowieść opiera się na mitologii. Czyżby kopia Percy'ego? Muszę się przekonać!

3. Garry Kilworth - Attyka

Pozycja ta stoi już dosyć długo na półce w moim pokoju i pomyślałam, że chyba przyszedł już na nią czas. Mam nadzieję, że się nie zawiodę :)

4. Robin Cook - Mózg

Thriller medyczny? Interesujące. No i słyszałam dużo dobrego o tym autorze, więc wybrałam się do Empiku i zakupiłam. Może ktoś już czytał i podzieli się przemyśleniami?

5. Melissa de la Cruz - Au pair potrzebne od zaraz

Okładka głosi, że dla fanów Plotkary. Czy uważam siebie za fankę? Trudno powiedzieć, jednakże uważam, że jak na odmóżdżającą serię o nadzianych dzieciakach z Ameryki była całkiem dobra. Gdy zobaczyłam tą pozycję na stoisku z tanią książką, od razu kupiłam!

6. Melissa de la Cruz -Clubbing

Kontynuacja Au pair... Była za pięć złotych, więc co sobie miałam żałować? Kupiłam dwie za jednym razem!

Może ktoś z was czytał już którąś z tych pozycji?

*YOU CAN NEVER HAVE TOO MANY BOOKS*

Recenzja: Perswazje - Jane Austen

Recenzja:Nieuchwytny książę– Julie Anne Long

Recenzja: Bez mojej zgody – Jodi Picoult + Po wakacjach + wymiana

Recenzja: Julia– Anne Fortier

Recenzja: Martwy aż do zmroku – Charlain Harris

Recenzja: Duma i uprzedzenie- Jane Austen

WAKACJE

Recenzja: Znak Czterech – Arthur Conan Doyle

Recenzja: Księga Labiryntu – Frabetti Carlo

Recenzja: Bóg. Życie i Twórczość – Szymon Hołownia

Recenzja: Au Pair Clubbing – Melissa De La Cruz

Recenzja: Kochaj i tańcz. 20 lat wcześniej – Manula Kalicka

Recenzja: Au Pair potrzebne od zaraz – Melissa De La Cruz

Recenzja: Nie mów nikomu – Harlan Coben

Recenzja: Płonący Most – John Flanagan

Recenzja: Błękitnokrwiści Tom 1 – Melissa De La Cruz

Recenzja: Dom na krańcu czasu – Jeanette Winterson

Podsumowanie kwietnia!

Recenzja: Chata – Young William Paul

Recenzja: Mózg – Robin Cook

Święta :)

Recenzja: John Flanagan – Ruiny Gorlanu

Recenzja: Złodzieje Cieni – Anne Ursu

Recenzja:Dar i Tajemnica – Jan Paweł II

Mój pierwszy raz...

YOU CAN NEVER HAVE TOO MANY BOOKS